Toen op de morgen van 31 juli 1907 een groepje jongens de over­steek maakte naar Brownsea Island wisten ze niet wat er allemaal zou gebeuren. Maar dat het een reusachtig avontuur zou worden stond voor allen als een paal boven water.

Onder leiding van de beroemde Engelse generaal Robert Baden-Powell zouden ze gaan kamperen, iets wat in die tijd alleen door zwervers en militairen gedaan werd. Na aankomst werden de eenentwintig jongens in vier patrouilles ingedeeld, elk met een dierennaam. Die inde­ling was hun niet vreemd want thuis speelden ze ook vaak in groep­jes. Maar dat ze zo ook samen zouden werken, eten en slapen en dat één van hen de patrouilleleider werd was toch wel nieuw.

In dit fantastische kamp waarin ze vele avonturen beleefden en het nodige opstaken van spoorzoe­ken, eerste hulp bij ongelukken en redden van mensen, hun eigen potje kookten en gezellige kampvuren hielden met avontuur­lijke verhalen, werd het door Baden-Powell ontwor­pen Scouting programma uitgebreid getest.

Bevestigd in zijn ideeën begon B.P, want zo werd de beroemde generaal Baden-Powell in Enge­land ge­noemd, onbewust aan z'n tweede carrière: die van jeugd­lei­der die zijn naam onsterfe­lijk zou maken.....

Rond 1907 zag de wereld er wel wat anders uit, er werden vele uitvindin­gen gedaan die we nu vanzelfsprekend vinden. Een vliegtuig was het kanaal nog nooit overgevlogen, de fiets met ketting nog maar net in productie en in 1908 introduceerde Henry Ford de eerste T-Ford. Fabrieken verrezen en kinderen waren in die tijd ook arbeiders. Na enkele jaren lagere school gingen ze dan lange dagen werken. In Nederland was in 1874 het kinderwetje van Van Houten in het parlement aangenomen dat de werk- en rusttij­den van de jeugd regelde, sterk tegen de zin van de industriëlen die door deze goedkope arbeidskrach­ten erg rijk werden. Klasse en standver­schil­len evenals grote sociale onge­lijkheid tekenden deze periode die uiteindelijk tot revolutie, economische chaos en twee oorlogen zou leiden.

Baden-Powell kende de verschrikkingen van oorlogen en ook de achtergrond van deze jongens die ook hij onder de wapens kreeg. Kansarm, slecht opgeleid en zonder kennis van vreemde landen en talen moesten zij zich maar zien te redden in het nogal strak geleide Engelse leger. Na zijn benoeming tot commandant van het 5e dragonder regiment in India, begon hij direct met maatregelen om het soldaten bestaan nieuw leven in te blazen. Hij zorgde voor ontspanning en gaf instructie in hygiëne, waardoor de algemene gezondheid verbeterde. De opleiding van soldaten tot verkenners had echter zijn bijzondere zorg. Hij achtte het noodzakelijk dat een verkenner een behoorlijk schriftelijk rapport moest kunnen uitbrengen, een kaart moest kunnen tekenen, met een kompas moest kunnen werken en kunnen seinen. Daarnaast trainde hij z'n mannen in de technieken van de woudlo­pers, die tegenwoordig survival genoemd worden. Hij kreeg toestem­ming om een speciale vaardigheids­insigne in te stellen die een soldaat mocht dragen als hij aan de betref­fende eisen voldeed. Zijn nieuwe methode beschreef hij in een handboekje Aids to Scouting.

Terug in het Verenigd Koninkrijk bemerkte B.P dat dit boekje ook buiten het leger gebruikt werd als hulp bij de opvoeding van de jeugd. Ook verscheen het in delen in een jongensblad van de Boys Brigade, een jeugdor­ganisatie.

Door kennismaking met de Boys Brigade werd B.P. geïnspireerd zijn boek te herschrijven. De titel werd "Scouting for Boys" en 15 januari 1908 verscheen het eerste van de zes deeltjes in de boekhan­del.

Duizenden Engelse jongens verslonden de zes afleveringen van Scouting for Boys en overal in het land richtten ze patrouilles op en gingen met het boek als leidraad spannende spelen doen.

Het waren niet zoals Baden-Powell bedacht had alleen de al bestaande verenigingen die het Scouting programma adopteerden, het waren vooral de jongens zelf die op eigen houtje, aan de gang gingen. Ze vroegen hem om meer informatie. Die kwam er via het nieuwe weekblad "The Scout" maar er was meer nodig...

Op 2 oktober 1908 ontbood koning Edward VII Baden-Powell om hem tot ridder te slaan in de Victoria-orde. De koning vroeg Sir Baden-Powell om al zijn aandacht te geven aan de Scoutingbeweging, hetgeen de Chief scout en zijn vrouw hebben gedaan. Eind 1908 waren er al 60.000 scouts geregis­treerd, een jaar later 100.000. In het begin was scouting er alleen voor jongens, maar de Britse meisjes namen het heft in eigen handen en organiseerden zelf Girl Scouts. Ook buiten Engeland verspreidde het spel van verkennen zich bliksemsnel over de wereld.

Anno 2009 zijn er meer dan 38 miljoen scouts op de wereld actief en vele malen meer zijn ooit lid geweest. In Nederland zijn er ongeveer 100.000 jeugdleden en 20.000 vrijwilligers, waarmee Scouting de grootste jeugd- en jongerenorganisatie van het land is.

Scouting is een spel dat zich aanpast bij de jeugd en de maatschappij, daardoor een spel dat met zijn tijd meegaat. Logisch dus dat de padvinderij vroeger heel anders was dan Scouting vandaag aan de dag. De scouts uit vroegere jaren zagen zichzelf als een korps van redders der mensheid. Geen gekke gedachte in die tijd, want de hulpverlening was toen nog maar gebrekkig geregeld. Bij brand verschenen vrijwilligers met emmers. Eerste hulp bij Ongelukken werd door bijna niemand begrepen. De padvinders en padvindsters hebben door hun kunde vele levens gered.

Wie toen naar buiten ging vond volop natuur. Sporen volgen, bomen hakken, vrij kamperen, vissen en zwemmen in schone rivieren, er waren mogelijkheden genoeg. De hele samenleving was zoveel minder georganiseerd. Dat gaf mogelijkheden om te helpen, om te improviseren en om avonturen te beleven.

De moderne maatschappij heeft ons weggevoerd van deze simpele en elementai­re zaken. Door het buitenleven komt de scout weer in contact met de natuur. Hij of zij leert weer dat water niet alleen uit kranen komt, warmte uit een kachel en licht, muziek en toneel uit een stopcontact. Je potje koken op vuurtje, droog blijven in je tentje, de weg vinden in een vreemde omgeving. Dat betekent jezelf leren kennen, amuseren en zelfvertrouwen krijgen. Dat betekent ook risico's leren schatten, creativiteit, praktisch improvi­seren met geringe midde­len, vertrouwen op en zorg hebben voor je patrouil­legenoten. B.P. kende uit eigen ervaring de waarde van al deze elementen. Hij wist bovendien dat het niet voldoende was die kennis in een boek beschikbaar te stellen. Je moest het zelf gedaan hebben om de op waarde ervan in te zien en om er in je leven voordeel van te hebben. Daarom voegde hij eraan toe: leren door te doen, nee niet zoals op school, nee zelf doen, het zelf ondergaan, dat is de enige manier.

Bovenstaande tekst is ontleend aan Wikipedia, "Geschiedenis van Scouting", 29 april 2009.